ในวันที่อุ่นและชื้นของฤดูใบไม้ผลิ เอลิซาเบธ เกรนเจอร์ เด็กหญิงวัย 9 ขวบ และจอร์จ พี่ชายอายุ 13 ปี กำลังเล่นอยู่ที่ชายฝั่งทะเลสาบ เอลิซาเบธแกว่งเท้าเล่นในน้ำห่างจากพี่ชายเธอเพียงไม่กี่ฟุต ทันใดนั้นอะไรบางอย่างก็งับขาของเธอ ดร.โรเบิร์ต บี.เพน ทำงานเป็นแพทย์มาเกือบ 40 ปี แต่เขาไม่เคยเห็นแผลแบบนี้
ขณะที่สื่อรายงานคำพูดของจอร์จว่า สิ่งที่ทำร้ายน้องสาวของเขาตัวยาว 7 ฟุตและเขาเชื่อว่ามันเป็นปลาการ์ จากนั้นผู้คนก็พากันหวาดวิตกและปลาการ์จระเข้ก็ตกเป็นจำเลยของการจู่โจมที่คล้ายคลึงกันอีกหลายกรณีและนี่คือสิ่งที่ทำให้ เจเรมีย์ เวด นักตกปลาและนักชีววิทยา ซึ่งหลงใหลสัตว์น้ำจืดขนาดยักษ์ ต้องค้นหาความจริง
ปลาการ์จระเข้ สัตว์ประหลาดยุคก่อนประวัติศาสตร์ ในสหรัฐมีปลาการ์อาศัยอยู่5 ชนิด ทั้งหมดเป็นปลาโบราณ มันอยู่ในโลกนี้มากว่า 100 ล้านปีแล้ว ส่วนหนึ่งที่ช่วยให้พวกมันอยู่รอดได้เป็นเพราะระบบป้องกันตัวที่เป็นเอกลักษณ์ของมัน นั่นคือเกล็ดที่ทำจากสารอีนาเมลซึ่งมีความแข็งแกร่งสุดยอดเรียกว่า กาโนอิน
แผงเกราะนี้ทำให้มันรอดชีวิตจากไดโนเสาร์นักล่า ชื่อของมันได้มาจากจมูกที่ยื่นยาว ปลาการ์ขนาดใหญ่ที่สุดยาวได้ถึงกว่า 10 ฟุต และหนักกว่า 165 กิโลกรัม ลักษณะเด่นอีกอย่างคือ ฟันแหลมเหมือนมีดที่เรียงกันสองแถวตามความยาวของขากรรไกรบน แต่ลักษณะเหล่านี้ก็ยังไม่เพียงพอที่จะช่วยปกป้องมันจากภัยคุกคามสมัยใหม่ นั่นคือ มนุษย์
ทว่าความหวาดกลัวของมนุษย์ที่มีต่อสัตว์ตัวใหญ่ขนาดนี้ซึ่งมีฟันคมเหมือนมีดโกนนับร้อย ๆ ซี่ หลายคนที่อาศัยอยู่ในภาคใต้ของสหรัฐ ลงความเห็นว่ามันคือปลาที่ถูกตัดสินว่าทำร้ายคน ปลาที่สมควรถูกกำจัดออกไปจากแม่น้ำและทะเลสาบทั้งหมด สมัยนั้นพวกเขาจึงจัดการเรื่องนี้อย่างจริงจัง
ปี ค.ศ 1933 คณะกรรมการปลาสำหรับเกมกีฬามลรัฐเทกซัสได้เริ่มการรณรงค์กวาดล้าง พวกเขาสร้างเครื่องทำลายปลาการ์ด้วยไฟฟ้า ซึ่งขึงด้วยตาข่ายไฟฟ้า 200 โวลต์ เพื่อฆ่าปลาชนิดนี้ และตลอดสามสิบปีต่อมา ปลาการ์นับล้าน ๆ ตัวก็ถูกทำลายในความพยายามที่จะกำจัดมันให้หมดสิ้นไปตลอดกาล จำนวนปลาที่ลดน้อยลงเพราะเหตุนั้นทำให้ความพยายามที่จะจับปลาการ์จระเข้ตัวเป็น ๆ ขึ้นมาเพื่อศึกษาของ เจเรมีย์ทำได้ยากขึ้น
ก่อนหน้าปี ค.ศ. 1930 พวกมันมีถิ่นอาศัยกว้างไกลเกินพรมแดนอเมริกา แต่ผลกระทบจากมนุษย์ทำให้เวลานี้เราไม่พบพวกมันเหนือดินแดนรูปร่างเหมือนส้นรองเท้าบู๊ตของมลรัฐมิสซูรีและเทนเนสซี แต่มลรัฐเทกซัสคือสถานที่ซึ่งยังคงพบปลาตัวใหญ่มาก ๆ ได้ เจเรมีย์จึงตรงไปยังแม่น้ำทรินิตี
สายน้ำความยาว 1,140 กิโลเมตร ที่นี่หลายคนเคยจับปลาการ์จระเข้ตัวยาวกว่าความสูงของเขา เจเรมีย์และเพื่อนร่วมทางผู้เชี่ยวชาญซึ่งเคยจับปลาการ์จระเข้หนักกว่า 45 กิโลกรัมได้อย่าง บับบา เบเดอร์ นักล่าประจำถิ่น ต้องใช้วิธีการลอยเรือไปตามสายน้ำ เพราะเสียงกระทบต่าง ๆ อาจทำให้ปลาการ์ไม่ยอมโผล่ขึ้นมาหายใจ
ปลาการ์มีถุงลมซึ่งทำหน้าที่คล้ายปอด เป็นการปรับตัวที่ช่วยให้พวกมันสามารถอยู่รอดในคุ้งน้ำหรือลำห้วยที่มีออกซิเจนน้อย แต่ถุงลมนี้ทำให้มันต้องขึ้นมาหายใจที่ผิวน้ำและกลายเป็นจุดอ่อนในการป้องกันตัว ดังนั้นถึงแม้น้ำจะขุ่นคลั่ก แต่เจเรมีย์ก็เห็นได้ว่าปลาการ์ว่ายมาและโผล่ขึ้นที่ผิวน้ำภายในรัศมี 22 เมตรจากเหยื่อ
เขาใช้อุปกรณ์ค่อนข้างธรรมดาอย่างสายลวดหนา ๆ สายเอ็นตกปลาหนัก และเบ็ดตาเดียว ซึ่งสามารถซ่อนมันได้มิดชิดอยู่ภายในเหยื่อซึ่งจะไม่โผล่ออกมาเหมือนเวลาใช้เบ็ดสามตา และในที่สุดเจเรมีย์ก็สามารถจับปลาการ์จระเข้ขนาดยาว 3 ฟุตได้ แม้มันจะยังไม่โตเต็มที่แต่ปลาการ์ตัวเล็กขนาดนี้ก็ทำให้เสียเลือดได้เพราะเกล็ดและฟันยาว 3 หุนของมัน แต่หากไม่ได้รับการคุ้มครองจนกระทั่งมันโตเต็มที่ ก็อาจจะไม่มีปลาการ์จระเข้เหลือให้ศึกษาได้อีก กรมอุทยานและสัตว์ป่าแห่งมลรัฐเทกซัสจึงเริ่มศึกษาผลกระทบอย่างจริงจัง
พวกเขาใช้เบ็ดพวงที่เกี่ยวเหยื่อผูกอยู่ กับทุ่นลอย เพื่อจับปลาการ์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วก็เฝ้าติดตามมันด้วยแผ่นป้ายอิเล็กทรอนิกส์ เชื่อกันว่าปลาการ์จระเข้บางตัวมีอายุยืนถึง 60 ปี แผ่นป้ายที่ว่าจะทำให้นักชีววิทยาทราบข้อมูลว่า ปลาการ์อยู่ในบริเวณไหนของ แม่น้ำทรินิตี แต่การติดก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะเกล็ดของปลาชนิดนี้มีลักษณะคล้ายกับเคลือบฟันของมนุษย์มาก ดังนั้นจึงต้องใช้สว่านเจาะเกราะนี้
ชุดเกราะของปลาการ์ถูกออกแบบมาคล้ายกับเกราะโซ่ของอัศวินยุคกลาง มันประกอบด้วยเกล็ดหนา ๆ รูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน และกลายเป็นเครื่องป้องกันอันน่าเกรงขาม มันแข็งมากจนคนพื้นเมืองทวีป อเมริกาเอามันไปทำเป็นหัวลูกดอก
แต่การใช้เบ็ดพวงอาจได้ผลดีสำหรับวันเวลาที่ยังมีปลาการ์มากมายในลำน้ำสายนี้ ในที่สุดเจเรมีย์จึงเลือกที่จะกลับมาใช้เบ็ดอีกครั้งและการรอคอยของเขาก็คุ้มค่า เพราะก่อนที่พระอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้าปลาการ์ตัวหนึ่งก็ฮุบเหยื่อ หลายคนเคยบอกว่า ปลาพวกนี้จะไม่ฮุบเหยื่อง่าย ๆ พวกมันเจ้าเล่ห์มาก มันจะรอและเคี้ยว หรืออาจจะคายออกมา เขาปล่อยให้ปลาลากสายไป 90 เมตร นาน 15 หรือ 20 นาที แล้วก็กว้านสายให้ตึงขึ้น
และนั่นทำให้เขาสรุปได้ว่า ปลาการ์ไม่กัดเหยื่อเป็นคำ ๆ มันกินแต่สิ่งที่มันสามารถกลืนลงไปได้ทั้งชิ้น และนี่ทำให้มนุษย์ไม่ใช่อาหารของมัน ปลาการ์จระเข้ที่จับได้ดูเหมือนจะมีนิสัยอ่อนโยนเกินกว่าจะจงใจทำร้ายคน แต่ที่น่าสนใจกว่าคือเหยื่อยังอยู่ดังเดิม
ขากรรไกรบนทั้งหมดจะขยายเวลา ที่มันขึ้นมาฮุบอากาศ ผิวหนังที่เชื่อมต่อแผ่นเกราะเหล่านี้ทำให้ขากรรไกรของปลาการ์ขยายได้ แต่ก็ไม่ได้มากพอที่จะกลืนคนหรือแม้กระทั่งแขนขาของคน รูปร่างของปลาการ์ จระเข้ยาว 6 ฟุต 8 นิ้ว ที่มีปากยาว 14 นิ้วซึ่งเต็มไปด้วยฟันประมาณ 500 ซี่ ดูคล้ายกับจระเข้ สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำที่มีชื่อพ่วงอยู่แทบแยกไม่ออกหากว่าต่อขาเพิ่มให้และนั่นน่าจะเป็นสัตว์ประหลาดที่ทำร้ายคนอย่างที่ร่ำลือ
นอกจากปลาการ์จระเข้แล้ว เจเรมีย์ยังยอมเอาชีวิตเข้าเสี่ยงกับการหาข้อเท็จจริงกับสัตว์น้ำขนาดใหญ่อื่น ๆ ทั้งปลาดุกเวลส์ สัตว์กินเนื้อที่ดุร้าย ปลาปิรันย่า หรือแม้แต่ฉลาม ติดตามการไขปริศนามฤตยูใต้แม่น้ำ ในรายการ ริเวอร์ มอนสเตอร์ส ออกอากาศทุกวันอังคาร เวลา 21.00 น. เริ่ม 16 ก.พ.นี้ทางทรูวิชั่นส์ 20.
