Skip to content

Phuketdata

default color
Home arrow Search
นิราศสารสิน: วรรณนิสา PDF พิมพ์ อีเมล์
เขียนโดย วรรณนิสา บุญช้าง   
Saturday, 29 August 2015

 สร้างนิราศสู่สะพานรักสารสิน

 

                                                 โอ้โอ๋เช้าวันศุกร์ที่สิบสอง

นัดรวมตัวหน้าพิงค์อินคนต่างมอง                               เราซื้อของมากมายก่อนเดินทาง

               สะพายเป้ขับรถเดินทางไกล                          มุ่งตรงไปสารสินคงไม่ห่าง

ยามเช้าเเล้วยังไม่ถึงครึ่งเส้นทาง                                   โอ้เพื่อนฟางก็บ่นเเดดร้อนจัง

               ขับเรื่อยเรื่อยมาถึงอนุสรณ์                             ไหว้ขอพรย่าทั้งสองเเดนมนต์ขลัง

เพื่อนบูนั้นบ่นทุกข์ให้ย่าฟัง                                           อนิจจังสาได้ยินก็เห็นใจ   

               มองที่เข็มน้ำมันใกล้จะหมด                             จึงเร่งรถหาปั๊มอยู่ที่ไหน

เพื่อนบีชี้ให้ดูอยู่นั่นไง                                                    รีบขับรถตรงไปเติมน้ำมัน

               เมื่อเติมเสร็จเดินทางต่อไม่รอช้า                        เพื่อนเกดพูดขึ้นมาเอ๊ะดูนั่น

พวกเราต่างสงสัยเลยมองกัน                                           เราไม่ทันสังเกตรถเพื่อนอา

                 รถของอานั้นไปโดนอะไร                                ต้องรีบไปร้านซ่อมทางฝั่งขวา

ส่วนเพื่อนปาล์มขี่รถตามหลังมา                                     ตะโกนว่ายางลมอ่อนซ่อมเร็วไว

                เดินทางต่อเจอสี่เเยกถิ่นบ้านพอน                            เรารีบจรเพราะหิวจนเเสบไส้

เเวะเซเว่นมีของกินเเละของใช้                                            เดินตรงไปซื้อข้าวมานั่งกิน

               กินเสร็จเเล้วพวกเราเดินทางต่อ                              ไม่รีรอตะวันตกก่อนถึงถิ่น

จวนใกล้ถึงสามเเยกสนามบิน                                             ฟางได้ยินเสียงแปลกแปลกมาเเต่ไกล

               เพื่อนอาชี้ให้ดูนั่นนกยักษ์                                       เพื่อนฟางทักมันใช่ซะที่ไหน

อานั้นบอกถ้าไม่ใช่เเล้วอะไร                                               นกแอร์ไงบินล่องบนท้องฟ้า

                 มองรอบข้างมี ป้ายสารสิน                                    ใกล้ถึงถิ่นที่หมายอยู่ข้างหน้า

บรรยากาศรอบรอบสบายตา                                               ทั้งซ้ายขวามีผู้คนอยู่มากมาย

               สิบนาทีมาถึงด่านตำรวจ                                          ผ่านด่านตรวจใกล้ถึงก็ยามบ่าย

เจอสุสานขนลุกทั้งหญิงชาย                                                 คนมากมายขับผ่านต่างหันมอง

               ถึงเเล้วเพื่อนสารสินถิ่นเลื่องลือ                                   ตำนานคือสะพานรักอันเศร้าหมอง

เพราะว่าเขาไม่สมหวังดั่งใจปอง                                              คนทั้งสองโดนกีดกันช้ำชีวี

               เมื่อใกล้ค่ำสายฝนก็เริ่มตก                                           หมู่วิหคต่างบินเร่งเร็วรี่

พวกเรารีบขึ้นรถในทันที                                                          สาก็ชี้ให้ระวังรถสวนมา

               ขับตรงไปก็มาถึงบ้านของฟาง                                        พวกเราต่างยกมือไหว้ปู่กับย่า

เราทุกคนมีความสุขชื่นอุรา                                                       ที่ได้มาบ้านฟางพร้อมหน้ากัน

               อีกต่อมาถึงเวลากินอาหาร                                             ช่วยจัดจานนำสิ่งของใส่ในนั้น

นำกุ้งหอยปูปลามาย่างกัน                                                          ช่างสุขสันต์ตามประสาของพวกเรา

               สี่ทุ่มกว่าถึงเวลาต้องเข้านอน                                         อาขอพรเเละนึกถึงพระคุณเจ้า

ให้หลุดพ้นจากสิ่งที่มัวเมา                                                          บูก็เศร้าเมื่อได้ยินอาพูดมา

               หกโมงเช้าได้เวลาต้องรีบตื่น                                         แสนสดชื่นเบิกบานเป็นหนักหนา

แล้วทุกคนต่างล้างหน้าเเละล้างตา                                             เก็บเสื้อผ้าเตรียมตัวออกเดินทาง

               กว่าจะเสร็จเป็นเวลาไม่นานนัก                                     ฟางก็ทักไปน้ำตกอยู่ไม่ห่าง

รถของเกดยางอ่อนลมนั้นเป็นลาง                                              พวกเราต่างรีบหาทางช่วยเหลือกัน

               ซ่อมเสร็จเเล้วพวกเราเดินทางต่อ                                   ไม่รีรอขับรถไปที่หมายนั้น

เราใกล้ถึงน้ำตกเร่งเร็วพลัน                                                        ช่างสุขสันต์ที่เราเดินทางมา

               เมื่อใกล้สายก็มาถึงเเดนน้ำตก                                        นั่งชมนกเพลิดเพลินเป็นหนักหนา

ถ้าได้ร่วมเคียงคู่กับพี่ยา                                                               สุขอุรายิ่งนักดั่งใจปอง

               ชมนกแล้วพวกเราลงเล่นน้ำ                                           เกดนั้นถามว่าใครนั่งเฝ้าของ

ในกระเป๋าของเกดมีสร้อยทอง                                                    เลยให้น้องชายฟางช่วยดูแล

               ลงเล่นน้ำเป็นเวลาไม่นานนัก                                                 ได้ยินเสียงหนึ่งทักมาจากแม่

ให้มากินส้มตำร้านน้าแต                                                                     รับรองอร่อยแน่ไม่กลิ้งกลอก

               กินเสร็จแล้วพวกเรารีบเปลี่ยนผ้า                                            มีลูกค้ามากมายอยู่ด้านนอก

สาจึงเอ่ยว่าไม่เป็นอะไรหรอก                                                             ให้รีบเปลี่ยนแล้วออกอย่างเร็วไว

               ยามสายแล้วเดินทางกลับไม่นานนัก                                      สู่หอพักที่เรานั้นอาศัย

เมื่อเดินทางเรื่อยเรื่อยถึงเมืองใหม่                                                      แสนสุขใจเพราะมาถึงครึ่งเส้นทาง

               ขับรถนานพวกเราก็เหนื่อยล้า                                                       บีบ่นว่าเมื่อยขาทั้งสองข้าง

เห็นปั๊มเซลล์สีเหลืองอยู่ลางลาง                                                                 เกดบอกฟางให้แวะพร้อมกับบี

               แวะปั๊มเซลล์สักพักก็เริ่มหิว                                                              เดินตัวปลิวเข้าเซเวนซื้อแป๊บซี่

รีบขับรถออกจากปั๊มเซลล์ไม่รอรี                                                                 มาถึงที่พิงค์อินถิ่นคนมากมาย

               การเดินทางสองวันได้สิ้นสุด                                                            มีเวลาได้หยุดพักตอนใกล้บ่าย

การไปในครานี้อาจเหนื่อยกาย                                                                        แต่เราได้ความทรงจำที่แสนดี

               ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับห้อง                                                       เราเพื่อนพ้องแสนสนุกกันสุขขี

การเดินทางครั้งนี้สร้างไมตรี                                                                          ทุกทุกที่เรานั้นเดินทางไป

               การท่องเที่ยวครั้งนี้สิ้นสุดลง                                                  เราประสงค์ที่จะเก็บความสุขไว้

ทั้งไมตรีมิตรภาพไม่หายไป                                                                ต่างสุขใจเมื่อเราร่วมเดินทางมา

               จบเเล้วเพื่อนนิราศสามสิบบท                                                ขอจำจดความสุขไม่โรยรา

ขอให้เพื่อนนั้นสุขสันต์ชั่วชีวา                                                             ให้หรรษาเบิกบานเป็นสุขเอย    

 (สานสัมพันธ์)

 

ผลงานของวรรณนิสา

 

ตันหยงดอกทองกวาว

ที่มาของนาม

ครูผู้ให้

ความทรงจำ

เลอค่า

รักหนอรัก

ใจหนอใจ

ค่าคน

คลังสมบัติ

 

ผู้ประพันธ์

***

ภาษาและวรรณกรรม 

 

แก้ไขล่าสุดเมื่อ ( Sunday, 30 August 2015 )
 
< ก่อนหน้า   ถัดไป >

สมุดภาพเหมืองแร่

Counter

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterวันนี้1426
mod_vvisit_counterเมื่อวาน4711
mod_vvisit_counterทั้งหมด8999987